Definitie Italiaans neorealisme 'wikipedia'
`Het Italiaans neorealisme is een filmstroming die begon in 1943 met Ossessione en eindigde in 1952 met Umberto D.
De stroming wordt gekenmerkt door verhalen die zich afspelen onder de arme, werkende klasse, gefilmd in lange shots, op locatie. Vaak worden niet-professionele acteurs gebruikt voor bijrollen en soms voor hoofdrollen. In de film Ladri di biciclette (1948) speelt bijvoorbeeld niet één professionele acteur.´
ik wil het Italiaans neorealisme inzetten als inspiratie voor mijn collectie. Het is voor mij een magisch onderwerp waar ik onuitputtelijk inspiratie uit kan halen. De manier waarop armoede geportretteerd word maar alsnog die eeuwig elegantie bewaard word is iets wat mij prikkelt. Dit wil ik in mijn collectie laten zien. Ik wil de kijker meenemen naar Italië van het neorealisme maar ik wil het ook naar het nu trekken. net als de films moet mijn kleding geen toevluchtsoord zijn maar een weerspiegeling van de werkelijkheid. Ik wil de balans laten zien tussen nonchalance en elegantie. Ik wil dat de kijker het verval gaat waarderen en dat er subtiel naar duurzaamheid word gerefereerd. Beschadigde kleding heeft ook kwaliteiten, misschien zelfs meer als nieuwe kleding, het verteld een verhaal.
2. Op welke manieren of vanuit welke posities wordt er over dit onderwerp gepraat?
Het Italiaans neorealisme word vanuit verschillende manieren en posities behandeld. Het onderwerp word behandeld in documentaires, artikelen en boeken. Voornamelijk mensen met een achtergrond in film zijn geïnteresseerd in deze kunststroming. Bijvoorbeeld Lieselot Decalf heeft een artikel geschreven over het neorealisme. Ik heb twee regisseurs onderzocht.
Vittorio de Sica.
Vittorio de Sica was een Italiaans-Frans filmregisseur en hij is vooral bekend vanwege zijn neorealistische films. Hij begon met regisseren tijdens de tweede wereldoorlog. Toen was zijn typische, minimalistische stijl al duidelijk. Hij heeft in 55 jaar carrière 35 films geregisseerd.
Werk.
Hij is een van de eerste neorealistische filmregisseurs. Hij wilde het leven van een gewone arbeider laten zien. Hij was in strijd met de sociale problemen van Italië na het strenge regime van Mussolini. Zijn eerste films met sterke neorealistische eigenschappen waren Sciuscia, Ladri di biciclette en Uberto D.
Ladri di biciclette, de fietsendieven, is een verhaal wat zich afspeelt na de tweede wereldoorlog. Het beschrijft de situatie van toen, een arm gezin zonder inkomen die kosten noch moeite spaart om aan een baan te komen. Deze film word bespeeld door niet professionele acteurs.
Later heeft hij de film La Ciociara gefinancierd en geregisseerd. Dit is een film wat zich afspeelt tijdens de oorlog. Een moeder een dochter die vluchten door Italië en zo in aanraking komen met andere Italiaanse families, die moeite hebben zich staande te houden tijdens de oorlog, op financieel en moraal gebied. In de loop van de film gebeurd er iets tragisch met de personage de gespeeld word door Sophia Loren, ze vertaald deze rol als geen ander en heeft hier dan ook een Oscar voor de beste vrouwelijke hoofdrol gewonnen. Ik ben van mening dat dit de beste film ooit gemaakt is.
In 1963 regisseert de Sica Ieri, oggi e domani met Sophia Loren en Marcello Mastrioianni. In het Nederlands luidt de titel gisteren, vandaag en morgen. Deze film verteld drie verschillende verhalen en in alle verhalen vertalen Sophia Loren en Marcello Mastroianni de hoofdrol. Elk verhaal verteld een dag uit het leven van een personage, wat zich afspeelt in een totaal verschillende klassen in Italië. Met deze film wint de Sica een Oscar voor beste niet-Engelse film.
Vergelijking met mezelf.
Het is eigenlijk onmogelijk om mezelf te vergelijken met de Sica omdat zijn werk van zo veel kwaliteit betuigd dat een vergelijking met mij hem teniet zou doen. Maar ik kan hem wel als voorbeeld nemen, in de zin van hoe hij het neorealisme inzet in zijn overtuiging. Ik zou in mijn collectie graag de realiteit, de armoede, van de mode industrie van nu willen laten zien. De Sica wilde de armoede en de sociale problemen laten in Italië in die tijd. Hij deed dit door makkelijk te begrijpen verhalen te vertellen die niet werden afgeleid door Hollywood overdrevenheid. Ook maakte hij gebruik van niet professionele acteurs en hij filmde buiten op straat in plaats van op een set. Hier wil ik een voorbeeld aan nemen. De minimalistische manier waarop hij de problemen van die tijd aankaart fascineert mij. Ik zou dit gegeven willen inzetten in het maken van kleding door middel van gebruik te maken van minimalistische en herkenbare silhouetten die met hulp van textiel een verhaal vertellen. Ik zou hier in een later aspect willen presenteren in de vorm van een performance. Ik wil mijn collectie aan een waslijn hangen, het liefst in de straten van een Italiaanse stad, en terwijl het nummer van Domenico Modugno - Nel blu dipinto di blu (Volare) speelt komen modellen gekleed in onderjurken de kledingstukken van de waslijn halen en trekken deze aan. Zo wil ik het typische Italiaanse gevoel overbrengen van de jaren '40 '50 net zoals de Sica dat deed
Roberto Rosselini
Roberto Rosselini is een van de eerste regisseurs van het neorealisme, hij is een van de meeste invloedrijke regisseurs van zijn tijd. Zijn vader Angiolo Rosselini bouwde twee van de eerste bioscopen in Rome, zo had Roberto onbeperkte toegang tot films. Hij maakte zich schuldig aan gokken, seks schandalen en hij vertrouwde op mensen die bekend stonden om oplichterijen maar hij word ook gezien als de vader van het Italiaans neorealisme.
Werk.
Zijn eerste film werd gefinancierd door het fascistische propaganda centrum, daarna maakte hij nog twee fascistisch georiënteerde films. Twee maanden voordat Rome bevrijd werd was Rosselini bezig met, wat later een van zijn beste werken bleek te zijn, Roma, citta apeta. Dit was de eerste film uit de Neorealistische trilogie die hij aan het maken was. Rosselini was zo succesvol omdat ook hij gebruik maakte van niet professionele acteurs die verschenen in films in hun eigen kleding en lokale dialect.
In 1959 won hij een Gouden Leeuw op het film festival van Venetië met de film Il generale della Rovere.
Vergelijking met mezelf.
Ik zou net zoals Rosselini gebruik maakt van niet professionele acteurs zou ik gebruik willen maken van niet professionele modellen. Wat mij erg dwars zit is dat het lijkt dat wat betreft mode tegenwoordig alles mag, soms noemt men een kunst object waar geen kleding in voor komt 'mode'. Maar als het dan aankomt op modellen verwacht men alsnog modellen met de perfecte lengte en de perfecte maat, dan word mode opeens weer heel traditioneel en strikt. Ik ben het hier niet mee eens. Ik wil mijn kleding laten zien op een model met de uitstraling die bij mijn concept past, dit staat totaal vrij van maten en lengtes.
Bronnen lijst.
website:
https://www.britannica.com/biography/Vittorio-De-Sica
https://nl.wikipedia.org/wiki/Vittorio_De_Sica
https://www.theguardian.com/film/2015/aug/08/vittorio-de-sica-tragic-film-makers
http://www.imdb.com/name/nm0744023/
https://www.theguardian.com/film/2000/dec/01/culture.features1
Boek:
Italian Cinema from neorealism to the present. Peter Bondanella
Italian Neorealism. Mark Shiel
film.
La Ciociara - Vittorio de Sica
Ieri, oggi e domani - Vittorio de Sica
L'oro di Napoli - Vittorio de Sica
Boccaccio '70 - Vittorio de Sica
Matrimonio all'Italiana - Vittorio de Sica
Vittorio de Sica was een Italiaans-Frans filmregisseur en hij is vooral bekend vanwege zijn neorealistische films. Hij begon met regisseren tijdens de tweede wereldoorlog. Toen was zijn typische, minimalistische stijl al duidelijk. Hij heeft in 55 jaar carrière 35 films geregisseerd.
Werk.
Hij is een van de eerste neorealistische filmregisseurs. Hij wilde het leven van een gewone arbeider laten zien. Hij was in strijd met de sociale problemen van Italië na het strenge regime van Mussolini. Zijn eerste films met sterke neorealistische eigenschappen waren Sciuscia, Ladri di biciclette en Uberto D.
Ladri di biciclette, de fietsendieven, is een verhaal wat zich afspeelt na de tweede wereldoorlog. Het beschrijft de situatie van toen, een arm gezin zonder inkomen die kosten noch moeite spaart om aan een baan te komen. Deze film word bespeeld door niet professionele acteurs.
Later heeft hij de film La Ciociara gefinancierd en geregisseerd. Dit is een film wat zich afspeelt tijdens de oorlog. Een moeder een dochter die vluchten door Italië en zo in aanraking komen met andere Italiaanse families, die moeite hebben zich staande te houden tijdens de oorlog, op financieel en moraal gebied. In de loop van de film gebeurd er iets tragisch met de personage de gespeeld word door Sophia Loren, ze vertaald deze rol als geen ander en heeft hier dan ook een Oscar voor de beste vrouwelijke hoofdrol gewonnen. Ik ben van mening dat dit de beste film ooit gemaakt is.
In 1963 regisseert de Sica Ieri, oggi e domani met Sophia Loren en Marcello Mastrioianni. In het Nederlands luidt de titel gisteren, vandaag en morgen. Deze film verteld drie verschillende verhalen en in alle verhalen vertalen Sophia Loren en Marcello Mastroianni de hoofdrol. Elk verhaal verteld een dag uit het leven van een personage, wat zich afspeelt in een totaal verschillende klassen in Italië. Met deze film wint de Sica een Oscar voor beste niet-Engelse film.
Vergelijking met mezelf.
Het is eigenlijk onmogelijk om mezelf te vergelijken met de Sica omdat zijn werk van zo veel kwaliteit betuigd dat een vergelijking met mij hem teniet zou doen. Maar ik kan hem wel als voorbeeld nemen, in de zin van hoe hij het neorealisme inzet in zijn overtuiging. Ik zou in mijn collectie graag de realiteit, de armoede, van de mode industrie van nu willen laten zien. De Sica wilde de armoede en de sociale problemen laten in Italië in die tijd. Hij deed dit door makkelijk te begrijpen verhalen te vertellen die niet werden afgeleid door Hollywood overdrevenheid. Ook maakte hij gebruik van niet professionele acteurs en hij filmde buiten op straat in plaats van op een set. Hier wil ik een voorbeeld aan nemen. De minimalistische manier waarop hij de problemen van die tijd aankaart fascineert mij. Ik zou dit gegeven willen inzetten in het maken van kleding door middel van gebruik te maken van minimalistische en herkenbare silhouetten die met hulp van textiel een verhaal vertellen. Ik zou hier in een later aspect willen presenteren in de vorm van een performance. Ik wil mijn collectie aan een waslijn hangen, het liefst in de straten van een Italiaanse stad, en terwijl het nummer van Domenico Modugno - Nel blu dipinto di blu (Volare) speelt komen modellen gekleed in onderjurken de kledingstukken van de waslijn halen en trekken deze aan. Zo wil ik het typische Italiaanse gevoel overbrengen van de jaren '40 '50 net zoals de Sica dat deed
Roberto Rosselini
Roberto Rosselini is een van de eerste regisseurs van het neorealisme, hij is een van de meeste invloedrijke regisseurs van zijn tijd. Zijn vader Angiolo Rosselini bouwde twee van de eerste bioscopen in Rome, zo had Roberto onbeperkte toegang tot films. Hij maakte zich schuldig aan gokken, seks schandalen en hij vertrouwde op mensen die bekend stonden om oplichterijen maar hij word ook gezien als de vader van het Italiaans neorealisme.
Werk.
Zijn eerste film werd gefinancierd door het fascistische propaganda centrum, daarna maakte hij nog twee fascistisch georiënteerde films. Twee maanden voordat Rome bevrijd werd was Rosselini bezig met, wat later een van zijn beste werken bleek te zijn, Roma, citta apeta. Dit was de eerste film uit de Neorealistische trilogie die hij aan het maken was. Rosselini was zo succesvol omdat ook hij gebruik maakte van niet professionele acteurs die verschenen in films in hun eigen kleding en lokale dialect.
In 1959 won hij een Gouden Leeuw op het film festival van Venetië met de film Il generale della Rovere.
Vergelijking met mezelf.
Ik zou net zoals Rosselini gebruik maakt van niet professionele acteurs zou ik gebruik willen maken van niet professionele modellen. Wat mij erg dwars zit is dat het lijkt dat wat betreft mode tegenwoordig alles mag, soms noemt men een kunst object waar geen kleding in voor komt 'mode'. Maar als het dan aankomt op modellen verwacht men alsnog modellen met de perfecte lengte en de perfecte maat, dan word mode opeens weer heel traditioneel en strikt. Ik ben het hier niet mee eens. Ik wil mijn kleding laten zien op een model met de uitstraling die bij mijn concept past, dit staat totaal vrij van maten en lengtes.
Bronnen lijst.
website:
https://www.britannica.com/biography/Vittorio-De-Sica
https://nl.wikipedia.org/wiki/Vittorio_De_Sica
https://www.theguardian.com/film/2015/aug/08/vittorio-de-sica-tragic-film-makers
http://www.imdb.com/name/nm0744023/
https://www.theguardian.com/film/2000/dec/01/culture.features1
Boek:
Italian Cinema from neorealism to the present. Peter Bondanella
Italian Neorealism. Mark Shiel
film.
La Ciociara - Vittorio de Sica
Ieri, oggi e domani - Vittorio de Sica
L'oro di Napoli - Vittorio de Sica
Boccaccio '70 - Vittorio de Sica
Matrimonio all'Italiana - Vittorio de Sica
3. Hoe verhoud jij je door je project met dit onderwerp (en waar zien we dit aan)?
Ik refereer in mijn project terug aan deze kunststroming door de zelfde normen en waarden van het neorealisme door te voeren in mijn collectie. Het neorealisme wil bijvoorbeeld de waarheid laten zien en wil waardering oproepen voor het normale leven. Dit probeer ik ook te doen in mijn project door middel van stof bewerkingen. Ik tast de textielen aan maar ik probeer door mijn hele collectie een bepaalde mate van elegantie door te voeren zodat er waardering onstaat voor verval. Ook maak ik gebruik van een kleurenkaart die refereert naar de neorealistische films. Ik heb een kleuren kaart die bestaat uit grijs nuances, net zoals in een zwart/wit film.
Ik laat me wat betreft vorm inspireren op de kleding van toen. Ik kijk naar wat men in 1940 tot en met 1950 droeg in Italië. Ik kijk naar mannen en vrouwen mode, door deze twee met elkaar te vermengen wil ik het naar het nu trekken en zo wil ik een bepaalde nonchalance creëren.
4. Welke methodes of ontwerpprincipes zet je daarvoor in en hoe?
Ik heb me vooral gefocust op het kapot maken van textiel of het suggereren van slijtage. Dit heb ik gedaan door textiel met schuurpapier en ausbrenner te behandelen. Ik heb bepaalde onderdelen van een ontwerp niet afgewerkt maar juist laten rafelen en ik heb stoffen laten krimpen. Verder heb ik zo veel mogelijk kleur verschil proberen te maken in mijn ontwerpen wat refereert aan het vaal worden van kleding. Coupe technisch heb ik onderzoek gedaan naar hoe kleding veranderd wanneer het gedragen word. Ik heb er voor gekozen om met draaipijpen en schuine naden te werken.
5. Waar zien we mode in je werk?
Het is mode als dit gebeurd..
- Er moet identiteit uit het beeld spreken, dit kan door het lichaam of door een suggestie ervan.
Ik zou mijn ontwerpen willen presenteren in een tableau vivant. Ik wil een ruimte inrichten met attributen die refereren naar de tijd van het Italiaans neorealisme. De modellen doen een handeling die ik kies uit het doorgaanse leven van iemand uit deze tijd. Op deze manier creëer ik een identiteit en ik maak gebruik van het lichaam. Ik wil het italiaans neorealisme naar het nu trekken, dit wil ik doen door gebruik te maken van moderne attributen in samenwerking met oude.
2. De maker doet een bewuste geconstrueerde uitspraak
Ik wil de kijker mee nemen naar een andere tijd. Door middel van mijn kleurgebruik word de kijker herinnerd aan de filmstroming. Ik heb mijn stoffen aangetast om het gevoel van verval te creëren.
Ik maak een kleine knipoog naar duurzaamheid omdat ik wil dat mensen kleding blijven waarderen ook al ontstaat er slijtage. Ik wil dat men de schoonheid van verval gaat zien. Ik zou mijn kleding willen vergelijken met een goede wijn, hoe ouder hoe beter.
Ik wil de kijker mee nemen naar een andere tijd. Door middel van mijn kleurgebruik word de kijker herinnerd aan de filmstroming. Ik heb mijn stoffen aangetast om het gevoel van verval te creëren.
Ik maak een kleine knipoog naar duurzaamheid omdat ik wil dat mensen kleding blijven waarderen ook al ontstaat er slijtage. Ik wil dat men de schoonheid van verval gaat zien. Ik zou mijn kleding willen vergelijken met een goede wijn, hoe ouder hoe beter.
3. Tijdsgeest/nu (op het juiste moment zitten)
Mijn collectie zit op het juiste moment omdat ik denk dat duurzaamheid en hier bewust over nadenken altijd actueel is en zal zijn. Het feit dat ik me heb laten inspireren door mannen en vrouwen kleding is ook iets wat van deze tijdsgeest is. Men wil niet meer zo duidelijk in hokjes geplaatst worden maar ze willen vrij zijn van hun keuze in silhouetten. De nonchalance wat voelbaar is in de hele collectie is voor mij ook iets van nu. Ik ben op dit moment geïnspireerd geraakt door het Italiaans neorealisme en ik denk dat geschiedenis altijd actueel is en altijd actueel zal blijven. Het is goed om te denken aan tijden dat men het minder goed had.
Mijn collectie zit op het juiste moment omdat ik denk dat duurzaamheid en hier bewust over nadenken altijd actueel is en zal zijn. Het feit dat ik me heb laten inspireren door mannen en vrouwen kleding is ook iets wat van deze tijdsgeest is. Men wil niet meer zo duidelijk in hokjes geplaatst worden maar ze willen vrij zijn van hun keuze in silhouetten. De nonchalance wat voelbaar is in de hele collectie is voor mij ook iets van nu. Ik ben op dit moment geïnspireerd geraakt door het Italiaans neorealisme en ik denk dat geschiedenis altijd actueel is en altijd actueel zal blijven. Het is goed om te denken aan tijden dat men het minder goed had.
4. Het roept iets op, het moet wat met je doen.
Men moet bewust worden van de wereld waar we in leven. Ook zit er een bepaalde schoonheid in verval wat we niet mogen vergeten.
Men moet bewust worden van de wereld waar we in leven. Ook zit er een bepaalde schoonheid in verval wat we niet mogen vergeten.
5. het publiek in the know wordt aangesproken (kennis van zaken)
Mijn collectie is niet meteen voor hand liggend, je moet er langer na kijken om te weten wat er speelt en wat ik wil zeggen. Mensen in the know zullen dit sneller zien.
Mijn collectie is niet meteen voor hand liggend, je moet er langer na kijken om te weten wat er speelt en wat ik wil zeggen. Mensen in the know zullen dit sneller zien.
6. Wat betekent dit allemaal voor je positie in het vakgebied?
Ik weet zeker dat ik wil blijven ontwerpen en collecties wil blijven maken. Ik vind het erg leuk om met materiaal bezig te zijn en op een schilderachtige en speelse manier te ontwerpen. Ik zou me meer willen verdiepen in culturele en maatschappelijke onderwerpen. Ik heb een liefde voor geschiedenis en laat dit met plezier zien in een collectie. Ik zou mij later ook graag willen verdiepen in duurzaamheid en in de consumptie maatschappij. Volgens mij is de mens tegenwoordig egocentrisch en dit is voor mij een cruciaal punt waar ik over wil speculeren. Vooral omdat het vakgebied mode ook erg egocentrisch is.
