Vittorio de Sica was een Italiaans-Frans filmregisseur en hij is vooral bekend vanwege zijn neorealistische films. Hij begon met regisseren tijdens de tweede wereldoorlog. Toen was zijn typische, minimalistische stijl al duidelijk. Hij heeft in 55 jaar carrière 35 films geregisseerd.
Werk.
Hij is een van de eerste neorealistische filmregisseurs. Hij wilde het leven van een gewone arbeider laten zien. Hij was in strijd met de sociale problemen van Italië na het strenge regime van Mussolini. Zijn eerste films met sterke neorealistische eigenschappen waren Sciuscia, Ladri di biciclette en Uberto D.
Ladri di biciclette, de fietsendieven, is een verhaal wat zich afspeelt na de tweede wereldoorlog. Het beschrijft de situatie van toen, een arm gezin zonder inkomen die kosten noch moeite spaart om aan een baan te komen. Deze film word bespeeld door niet professionele acteurs.
Later heeft hij de film La Ciociara gefinancierd en geregisseerd. Dit is een film wat zich afspeelt tijdens de oorlog. Een moeder een dochter die vluchten door Italië en zo in aanraking komen met andere Italiaanse families, die moeite hebben zich staande te houden tijdens de oorlog, op financieel en moraal gebied. In de loop van de film gebeurd er iets tragisch met de personage de gespeeld word door Sophia Loren, ze vertaald deze rol als geen ander en heeft hier dan ook een Oscar voor de beste vrouwelijke hoofdrol gewonnen. Ik ben van mening dat dit de beste film ooit gemaakt is.
In 1963 regisseert de Sica Ieri, oggi e domani met Sophia Loren en Marcello Mastrioianni. In het Nederlands luidt de titel gisteren, vandaag en morgen. Deze film verteld drie verschillende verhalen en in alle verhalen vertalen Sophia Loren en Marcello Mastroianni de hoofdrol. Elk verhaal verteld een dag uit het leven van een personage, wat zich afspeelt in een totaal verschillende klassen in Italië. Met deze film wint de Sica een Oscar voor beste niet-Engelse film.
Vergelijking met mezelf.
Het is eigenlijk onmogelijk om mezelf te vergelijken met de Sica omdat zijn werk van zo veel kwaliteit betuigd dat een vergelijking met mij hem teniet zou doen. Maar ik kan hem wel als voorbeeld nemen, in de zin van hoe hij het neorealisme inzet in zijn overtuiging. Ik zou in mijn collectie graag de realiteit, de armoede, van de mode industrie van nu willen laten zien. De Sica wilde de armoede en de sociale problemen laten in Italië in die tijd. Hij deed dit door makkelijk te begrijpen verhalen te vertellen die niet werden afgeleid door Hollywood overdrevenheid. Ook maakte hij gebruik van niet professionele acteurs en hij filmde buiten op straat in plaats van op een set. Hier wil ik een voorbeeld aan nemen. De minimalistische manier waarop hij de problemen van die tijd aankaart fascineert mij. Ik zou dit gegeven willen inzetten in het maken van kleding door middel van gebruik te maken van minimalistische en herkenbare silhouetten die met hulp van textiel een verhaal vertellen. Ik zou hier in een later aspect willen presenteren in de vorm van een performance. Ik wil mijn collectie aan een waslijn hangen, het liefst in de straten van een Italiaanse stad, en terwijl het nummer van Domenico Modugno - Nel blu dipinto di blu (Volare) speelt komen modellen gekleed in onderjurken de kledingstukken van de waslijn halen en trekken deze aan. Zo wil ik het typische Italiaanse gevoel overbrengen van de jaren '40 '50 net zoals de Sica dat deed
Roberto Rosselini
Roberto Rosselini is een van de eerste regisseurs van het neorealisme, hij is een van de meeste invloedrijke regisseurs van zijn tijd. Zijn vader Angiolo Rosselini bouwde twee van de eerste bioscopen in Rome, zo had Roberto onbeperkte toegang tot films. Hij maakte zich schuldig aan gokken, seks schandalen en hij vertrouwde op mensen die bekend stonden om oplichterijen maar hij word ook gezien als de vader van het Italiaans neorealisme.
Werk.
Zijn eerste film werd gefinancierd door het fascistische propaganda centrum, daarna maakte hij nog twee fascistisch georiënteerde films. Twee maanden voordat Rome bevrijd werd was Rosselini bezig met, wat later een van zijn beste werken bleek te zijn, Roma, citta apeta. Dit was de eerste film uit de Neorealistische trilogie die hij aan het maken was. Rosselini was zo succesvol omdat ook hij gebruik maakte van niet professionele acteurs die verschenen in films in hun eigen kleding en lokale dialect.
In 1959 won hij een Gouden Leeuw op het film festival van Venetië met de film Il generale della Rovere.
Vergelijking met mezelf.
Ik zou net zoals Rosselini gebruik maakt van niet professionele acteurs zou ik gebruik willen maken van niet professionele modellen. Wat mij erg dwars zit is dat het lijkt dat wat betreft mode tegenwoordig alles mag, soms noemt men een kunst object waar geen kleding in voor komt 'mode'. Maar als het dan aankomt op modellen verwacht men alsnog modellen met de perfecte lengte en de perfecte maat, dan word mode opeens weer heel traditioneel en strikt. Ik ben het hier niet mee eens. Ik wil mijn kleding laten zien op een model met de uitstraling die bij mijn concept past, dit staat totaal vrij van maten en lengtes.
Bronnen lijst.
website:
https://www.britannica.com/biography/Vittorio-De-Sica
https://nl.wikipedia.org/wiki/Vittorio_De_Sica
https://www.theguardian.com/film/2015/aug/08/vittorio-de-sica-tragic-film-makers
http://www.imdb.com/name/nm0744023/
https://www.theguardian.com/film/2000/dec/01/culture.features1
Boek:
Italian Cinema from neorealism to the present. Peter Bondanella
Italian Neorealism. Mark Shiel
film.
La Ciociara - Vittorio de Sica
Ieri, oggi e domani - Vittorio de Sica
L'oro di Napoli - Vittorio de Sica
Boccaccio '70 - Vittorio de Sica
Matrimonio all'Italiana - Vittorio de Sica
Geen opmerkingen:
Een reactie posten